[EXSZ] EVENT 00 -Part2

posted on 26 Sep 2013 19:20 by darkgrimreaper

จากเอนทรี่เว้นท์ http://coldbodies.exteen.com/20130531/event-00

 

 

คือ ตอนแรกว่าจะวาดเป็นคอมิคเหมือนตอนพาร์ทแรกครับ

แต่คิดว่าสตอร์รี่บอร์ดไม่ค่อยแน่นพอ แล้วเยอะครับ//สรุปขี้เกียจ// มีบางหน้าที่อยากวาดอยู่ ถ้าว่างจะวาดมาแปะไว้นะครับlol

ก็ สรุปว่าเขียนเป็นฟิคครับ

พาร์ทแรกเป็นคอมิค ตอนวินเซนต์เป็นซอมบี้ไปแล้วครับ ส่วนพาร์ทนี้เป็นเหตุการณ์ก่อนหน้านั้น((อ่านรายละเอียดในลิ้งค์เอนทรี่เว้นท์ครับ))

บอกตามตรงจริงๆมันต้องเป็นตอนเป็นคน ฟิคนี้มั่วเมาสุดแล้วครับ...

ก็ ไม่บ่นละครับ อ่านเถอะครับ อ่าน//โดนรุมยำ


 

 

 

 

 

 

 

ในระหว่างที่ความหิวบรรเทาลง ก็มีภาพบางอย่างผุดขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกเลือนราง

ภาพอะไรกันนะ? 

คนๆนั้นคือใคร? 

ก่อนที่จะได้ขบคิดจนเข้าใจ

ก็เดินตรงไปตามร่องรอยความทรงจำ

-------

 

ทำยังไงดีทำยังไงดี

หญิงสาวร่างผอมบางนั่งคุดคู้อยู่บนโซฟา ใบหน้าที่เคยดูสวยงามผอมซูบตอบ ดวงตาลึกโหลคล้ายวิกลจริตกลอกไปมาไม่ได้จับจ้องไปที่โทรทัศน์ซึ่งถูกเปิดค้างไว้เลยแม้แต่น้อย

 เสียงกุกกักดังมาจากในห้องนอน กลืนไปกับเสียงรายงานข่าวเหตุการณ์การระบาดของสปอร์ปริศนาซึ่งเปลี่ยนคนตายเป็นศพเดินได้ คงจะเป็นหนูที่ออกมาหากินในเวลามืดๆค่ำๆแบบนี้ล่ะมั้ง

แต่ทั้งหมดนั้นไม่ได้อยู่ในความสนใจของหญิงสาวเลยแม้แต่น้อย

อา 

ถ้ามีคนเห็นคงแย่แน่ๆ 

ร่างผ่ายผอมทั้งที่ไม่ได้ติดโรคติดยาเอียงศีรษะมองไปทางประตูห้องนอนซึ่งแง้มเปิดอยู่เล็กน้อย ก่อนจะรีบชักสายตากลับมาอย่างหวาดกลัว

ปลายเท้าซีดเหมือนเทียนไขที่ยื่นพ้นบานประตูออกมา…

รอยเลือดแห้งกรังสีคล้ำที่ตีวงแผ่กระจายบนพรม

…จะมานึกเสียใจเอาตอนนี้ก็ช้าไปแล้ว

ไม่จริงๆเราไม่ได้ผิดสักนิด เป็นเพราะนายผิดคำพูดเองต่างหาก 

เธอแก้ต่างให้กับตัวเองอย่างไม่ยอมแพ้ สองแขนอันสั่นเทาดึงทึ้งผมที่เขาเคยชมว่าสวยนักหนาอย่างเสียสติพลางสั่นศีรษะ เมื่อปิดตาก็เห็นภาพรอยยิ้มอันอ่อนหวานที่วนซ้ำไปมา

“ผมรักเธอนะ” 

“ต่อให้ตายเป็นซากศพแล้ว ก็ยังรักเธออยู่ดีนั่นล่ะ”

ก่อนที่ภาพอันอบอุ่นจะถูกแทนที่ด้วยสีเลือด

..ทั้งที่พูดสวยหรูแบบนั้น แต่กลับไปหัวร่อต่อกระซิกกับหญิงอื่น

ยกโทษให้ไม่ได้

แต่…ไม่ได้ตั้งใจจะให้ทุกอย่างกลายเป็นแบบนี้

คมกระจกที่ชำแรกผ่านคอของเขาไป

สัมผัสน่าขยะแขยงของการฆ่าที่ยังประทับอยู่ในอุ้งมือ

สีหน้าที่ปนไปด้วยความสงสัย ไม่เข้าใจ และหวาดกลัว

ไม่ว่าจะทำยังไงก็ลบมันออกจากใจไม่ได้

ในตอนแรกทั้งหวั่นใจ หวาดกลัว รู้สึกผิด ผสมปนเปไปกับความสูญเสีย

แต่ตอนนี้กลับรู้สึกโหวงในอกเหมือนขาดอะไรไป

จะทำยังไง ทำยังไง ทำยังไง……

ซากศพที่ปล่อยเอาไว้จนเย็นชืด

เธอที่ไม่กล้ากลับเข้าไปในห้องนอนซึ่งมีร่างไร้วิญญาณของเขาอีก

ไม่อยากยอมรับความจริง

ทั้งเรื่องที่ว่าเขาตายแล้ว

เรื่องที่ว่าเธอเหลือตัวคนเดียว

…และที่เธอเป็นคนฆ่าเขากับมือ

ได้แต่ปล่อยเวลาให้ผ่านเลยไปอย่างไร้ค่า

ปล่อยซากศพให้แน่นิ่งไม่ไหวติงอยู่ที่เดิม

“..เวลา..ผ่านไปนานเท่าไหร่แล้วนะ…?”

หญิงสาวถามเสียงแผ่วเบาโดยไร้ซึ่งคำตอบ

เสียงกุกกักในห้องนอนยิ่งดังขึ้นโดยที่เธอไม่ทันได้รู้ตัว พร้อมกับเสียงกรีดร้องของหนูตัวจ้อยที่เจอตัวอันตราย

“…?” หญิงสาวหันไปอย่างสงสัย ก่อนจะสะท้านเฮือกไปทั้งตัว

เงาคน!?

“ใครน่ะ!!!”

ไม่สิ…

นั่นอะไร?

เงาสูงใหญ่ที่ทอดยาวออกมาจากในห้องนอน ส่งเสียงครางครึ่กๆในลำคอเหมือนสำลักน้ำ ก่อนจะโงนเงนลากขาเดินออกมา เลนส์แว่นสีชมพูแปลกตาที่เธอคุ้นเคย สะท้อนภาพทีวีที่ยังคงฉายข่าวเดิมๆและตัวเธอที่อยู่ตรงหน้า

“..วินเซนต์?”เสียงแหบแห้งที่เอ่ยออกมานั้นเบาโหวง รู้สึกอับจนคำพูดกับภาพตรงหน้า

ศพคืนชีพ….

“ต่อให้ตายเป็นซากศพแล้ว ก็ยังรักเธออยู่ดีนั่นล่ะ”

คำพูดนั้นที่ย้อนกลับมาวนซ้ำไปมาในสมองอีกครั้ง เหมือนเทปเสียงที่ถูกวนลูปนับครั้งไม่ถ้วน

“วินเซ-----”เสียงของหญิงสาวขาดห้วงไปในทันที

คมเขี้ยวอันแข็งแกร่งขย้ำเข้าที่ลำคอเล็กบางอย่างหิวโหย

“กะ..กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!”หญิงสาวกรีดร้องลั่น สำลักลิ่มเลือดก็แล้ว แต่ก็ยังเค้นแรงอันน้อยนิดทั้งผลักทั้งทุบตีศพคืนชีพตรงหน้าหวังจะให้หยุดกัดกินร่างของตนเอง

หลังเลนส์แว่นสีชมพูแตกร้าว นัยน์ตาสีทองของ ‘ผู้ติดเชื้อ’ สาดประกายดุร้ายและหิวโหย มือแข็งราวกับคีมเหล็กบีบต้นแขนอ่อนนุ่มจนแทบแหลกไปถึงกระดูก แล้วกัดทึ้งฉีกเนื้อจากคอเล็กๆนั้นอย่างตะกรุมตะกราม ท่าทางราวกับเด็กอดอยากนั้นทั้งน่าสมเพชและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน

“ฮึก! แค่ก!!!” หญิงสาวได้แต่กรีดร้องอย่างไรเสียง มือเอื้อมเปะปะกดแผลฉกรรจ์ที่ลำคอ ก่อนจะพ่นเลือดออกมาเป็นละอองฟุ้ง สีหน้าบิดเบี้ยวจากความเจ็บปวดอย่างสาหัส แววตาฉายแววหวาดกลัวถึงขีดสุดกับนรกบนดินที่ประสบพบเจอกับตนเอง ทั้งที่เป็นแบบนั้น…แต่ในหูกลับได้ยินแค่เสียงเดิมๆที่ย้อนกลับไปมา

“ต่อให้ตายเป็นซากศพแล้ว ก็ยังรักเธออยู่ดีนั่นล่ะ”

“ต่อให้ตายเป็นซากศพแล้ว ก็ยังรักเธออยู่ดีนั่นล่ะ”

“ต่อให้ตายเป็นซากศพแล้ว ก็ยังรักเธออยู่ดีนั่นล่ะ”

“ต่อให้ตายเป็นซากศพแล้ว ก็ยังรักเธออยู่ดีนั่นล่ะ”

“ต่อให้ตายเป็นซากศพแล้ว ก็ยังรักเธออยู่ดีนั่นล่ะ”

ใบหน้าที่คุ้นเคยนั้นโน้มเข้ามาใกล้ด้วยท่าทางหิวกระหาย เป็นใบหน้าเดียวกับที่เคยยิ้มหวานให้กำลังใจเธอเสมอมา ริมฝีปากที่เคยจูบเธออย่างอ่อนโยนเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดเหม็นคาวทั้งเก่าและใหม่อ้ากว้างเผยฟันแหลมคม

หญิงสาวเพียงแค่กล้ำกลืนเสียงกรีดร้องที่ไม่วันส่งถึงใครทั้งสิ้นเอาไว้ ก่อนจะหลับตาลง พร้อมกับที่ศพคืนชีพอดีตคนรักกดซี่ฟันอันทรงพลังลงบนศีรษะ

เสียงดังโพละเบาๆดังขึ้น เหมือนพลุฉลองเปิดงานเลี้ยงอาหารสุดหรูที่ไหนสักแห่ง

อาหารมื้อแรกของศพคืนชีพ…ซอมบี้ วินเซนต์ โมลิแนร์ คือคนรักของเขาเอง

 

------

 

สองเท้าเปล่าเปลือยเดินลากขาอย่างเชื่องช้ามาจนถึงห้องพักในอดีตโรงแรมหรูที่แทบไม่เหลือเค้าเดิม หลังจากที่เชื้อร้ายแพร่พันธุ์ไปจนทั่ว มือขวาที่สวมแหวนเงินตรงนิ้วนางยกขึ้นเปิดประตูอย่างเงียบงัน

บานพับประตูที่ถูกทิ้งร้างไว้ส่งเสียงเอี๊ยดเบาๆแทนคำต้อนรับ ก่อนที่ภาพสงบสงัดจะเข้ามาสู่คลองสายตา

ในภาพที่ผมเห็นเธอไม่ได้กลายเป็นแบบผม 

..ไม่ได้ฟื้นขึ้นมา

ที่โซฟากลางห้อง คือโครงกระดูกสีขาวที่มีทั้งเศษเนื้อและเส้นผมติดอยู่ ตรงส่วนศีรษะนั้นแตกเป็นรอยร้าว รูโหว่ขนาดใหญ่ทำให้เห็นได้ค่อนข้างชัดเจนว่าสิ่งที่เคยอยู่ภายในนั้น…ไม่เหลืออยู่อีกแล้ว

ก็ผมดันกินเข้าไปหมดแล้วนี่นา ทั้งสมอง และตัวของเธอน่ะ

วินเซนต์…หรืออย่างน้อยอดีตวินเซนต์ เดินลากขาอย่างเชื่องช้าเข้าไปหาซากโครงกระดูกยับเยินที่กลางห้องอย่างเงียบๆ ก่อนจะคุกเข่าลงประคองหัวกะโหลกที่ไม่ได้อยู่กับกับร่างกายนั้นขึ้นกอด

ในตอนนี้เมื่อความหิวหายไป

ความรู้สึกประหลาดๆก็เข้ามาแทนที่ 

มันเหมือน 

ของเหลวบางอย่างหยดลงบนกะโหลกแห้งผากในมือ หลั่งรินจากดวงตาสีทองของศพคืนชีพเป็นสาย

ชายหนุ่มผู้ตายไปแล้วหลับตาลง ประทับจูบลงบนปากของกระโหลกในอ้อมแขนอย่างทะนุถนอม

“ผมรักเธอนะ…”

กล่าวเช่นนั้น สองมือประคองกะโหลกไว้อย่างแนบแน่น

แต่ว่า

ดวงตาสีทองเปิดขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับน้ำเสียงอันไร้ความรู้สึก

เย็นชา..ไร้ชีวิต

“ชักหิวอีกแล้วสิ”

 

 

-END-


 

 

 

 

//เชื่อว่าสมมติ10เปิดมา จะอ่านแค่คนเดียว

ไม่ค่อยได้แต่งฟิคเท่าไหร่ แปลกๆหรือผิดพลาดยังไงก็ขอโทษด้วยนะครับorz

ติชมได้ครับผม

พบกันใหม่เอนทรี่หน้าครัฟ lol~

edit @ 26 Sep 2013 19:56:54 by Dark Grimreaper

Comment

Comment:

Tweet

พาร์ทอคีตยืนยันแล้ว
..............................................................
ฉากกินสะใจมากครับ....เลือดสาดกระจายดีแท้

#6 By EX_SPREAD on 2013-10-02 13:04

สะเทือนใจ เหตุการณ์อันโหดร้ายสินะ
แบดเอ็นแต่ก็โรแมนแฮะ ฮา
เข้าใจแล้วครับว่าทำไมชอบฉากกิน ฮาาาา ทถ้าวาดออกมาต้องสะใจสุดๆไปเลยหึหึหึหึ
ผมว่าก็เขียนได้ดีออกนะ
/จิกทึ้งหัวตัวเอง/ท่านเสร็จแล้วอ่ะ...ผมยังไม่ได้ทำพาร์ทสองเลย อ้ากกกก

#4 By กรูมันเทพ on 2013-09-27 07:55

เราอ่านตั้งแต่ต้นจนจบค่า สุดยอดมาก เขียนได้อารมณ์สุดๆ ทั้งทางฝ่ายผู้หญิงและตัววินเซนต์เองเลย (ตอนแรกรู็สึกว่าผู้หญิงแอบน่าน่ารำคาญแต่พอมาเจอกับวินซอมบี้แล้วตายแบบค่อยๆ โดนทึ้งเนื้อแบบนั้นแล้วก็น่าสงสารเกิน T[]T )
... ว่าแต่ตอนจบยังไงความโรแมนติกก็แพ้ความหิวสินะคะ TvT

#3 By thanikarn on 2013-09-26 22:30

เซมไปครัฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
ผมจะมาแทนทีผู้หญิงคนนั้นนนนนนนนนนนนน
/ตามหลอกหลอน /เซมไปกรรมตามสนอง(?)

#2 By Nattsu on 2013-09-26 21:45

วินเซนต์ =w=

ท่านกินไปขนาดนั้นแล้วท่านยังหิวอยู่อีกหรือ !!!sad smile

#1 By fang on 2013-09-26 20:48